ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

2011-02-03T00:08:00.000-08:00

- Εκδήλωση για το ''Βιβλίο του Κακού'' -

Τί είναι το Κακό ; Πρόκειται άραγε για μια κατάσταση υποκειμενική, μια προσωπική εκτίμηση, ή για ένα στοιχείο πρωτογενές, αυθύπαρκτο μέσα στον κόσμο ; Έχει άραγε κατηγορίες και διαβαθμίσεις, μπορούμε να το οριοθετήσουμε και να το ταξινομήσουμε ; Είναι άραγε το Κακό ένας τόπος, μπορούμε να το επισκεφτούμε ;

Όπως και να ’χει, όλοι μας παρατηρούμε στον κόσμο, κι ανάλογα με την ερμηνεία του καθενός για τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του, το ‘‘καλό’’ και το ‘‘κακό’’. Στην καθημερινή μας ζωή συνηθίζουμε να ταυτίζουμε το καλό με το προσωπικό μας συμφέρον, το οποίο και θεωρούμε υπέρτερο του συμφέροντος των υπολοίπων ανθρώπων. Έτσι, ό,τι μας ευχαριστεί και φαίνεται να προάγει τον εαυτό μας το βαπτίζουμε καλό και ό,τι μας δυσαρεστεί και εμποδίζει τους σκοπούς μας το ονομάζουμε ‘‘κακό’’. Και με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνεται το προσωπικό, ωφελιμιστικό ή ιδιοτελές ‘‘καλό’’ και ‘‘κακό’’ του καθενός.

Από την άλλη, μέσα στην ιστορία υπήρξαν κι εκείνοι, ίσως οι πιο γεναίοι και τολμηροί, που δεν δίστασαν να επαναπροσδιορίσουν το ‘‘καλό’’ και το ‘‘κακό’’, να διευρύνουν τους ορισμούς τους και το πεδίο δράσης τους, μεταλλάσσοντάς τα ή κι αντιστρέφοντας ακόμη την προηγούμενη σημασία τους. Γιατί το ‘‘καλό’’ και το ‘‘κακό’’ φαίνεται πως καθορίζονται κάθε φορά από το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα προσεγγίζουμε. Έτσι, υπάρχει η θρησκευτική διάσταση σε σχέση με την φύση του Διαβόλου και της πνευματικής διαβολής, η πολιτισμική-ανθρωπολογική διάσταση σε σχέση με τον ‘‘νόμο του ισχυρότερου’’, η ψυχολογική-ψυχιατρική διάσταση που το προσεγγίζει μέσα από την τρέλα και την παράνοια, η νομική-κοινωνική διάσταση που το βλέπει σαν μία παραβατική συμπεριφορά, η πολιτική-ιστορική διάσταση που το διακρίνει ως φθορά, διαφθορά, διαστρέβλωση και καταστροφή...

Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να μην σκεφτούμε πως όλα τα παραπάνω έχουν να κάνουν περισσότερο με τον άνθρωπο, τις σχέσεις του και τις αντιλήψεις του. Και δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε αν το Κακό υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς, αν αποτελεί μια δύναμη συμπαντική, κάτι που δεν το δημιουργήσαμε εμείς αλλά ήρθαμε και το βρήκαμε εδώ μαζί μας. Μήπως αντιπροσωπεύει μια πιο ουσιαστική κι αντικειμενική αξία με πραγματική υπόσταση ; Μήπως το ‘‘Καλό’’ και κατ’ αντιδιαστολή το ‘‘Κακό’’ αντιπροσωπεύουν διακριτές δυνάμεις που βρίσκονται πέρα κι εκτός του ανθρώπου – ό,τι έχουμε ονομάσει ‘‘θεούς’’ ή ‘‘δαίμονες’’ – που υποστηρίζουν ή εκπέμπουν διαρκώς το ένα ή το άλλο από αυτά ; Μερικές φορές αισθάνομαι πως ναι, το Κακό είναι ένα από τα πράγματα που ανακαλύψαμε εδώ πέρα. Το ανακαλύψαμε γιατί μας συνέβαινε, γιατί βλέπαμε τις διεργασίες του γύρω μας, γιατί ήταν αληθινό. Κι αρχίσαμε να το παρακολουθούμε, να το διερευνούμε, να το μυθοποιούμε, να το εντάσσουμε στην φιλοσοφία και στην λογοτεχνία μας.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις στάθηκε η εκδήλωση της περασμένης Πέμπτης, στο café Dasein, όπου παρουσιάστηκε ‘‘Το Βιβλίο του Κακού’’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ. Με την κατάλληλη ατμόσφαιρα, σε έναν αρκούντως υποφωτισμένο χώρο, και με τις εικόνες της Δαντικής Κόλασης να εναλλάσσονται στην οθόνη προβολής, ο εμπνευστής της έκδοσης Νίκος Βλαντής κι ο επιμελητής Γιώργος Βαϊλάκης μας ξενάγησαν στο λογοτεχνικό παρελθόν, αλλά και παρόν και μέλλον, της διαπραγμάτευσης του Κακού.

Στο βιβλίο 22 Έλληνες συγγραφείς – κατά κύριο λόγο της νεότερης γενιάς – διάλεξαν από έναν κακό χαρακτήρα της παγκόσμιας Ιστορίας ή Γραμματείας, σε αντιστοίχηση με την σειρά των 22 κακών πράξεων έτσι όπως περιγράφονται στην Κόλαση του Δάντη, και εξιστόρησαν την αποτρόπαια περιπέτειά του. Είτε πρόκειται για τον Ιάγο και τον Ρασπούτιν, τον Δρ. Χάνιμπαλ Λέκτερ και τον Κούρτς του Αποκάλυψη Τώρα και τον κατά συρροή δολοφόνο Σουνγκ-Χι, για ένα αγόρι στην κεντρική Ελλάδα που αργότερα έγινε κορίτσι και τον Εμμανουήλ Ροΐδη ενώπιον του Εωσφόρου (για να αναφέρουμε μόνο μερικούς από τους ‘‘ήρωες’’ του βιβλίου), τα 22 διηγήματα του τόμου ξαφνιάζουν με την πρωτοτυπία, την έμπνευση αλλά και την αποτρόπαια φρίκη τους. Ακόμη, περιλαμβάνεται από τον Γιώργο Βαϊλάκη μια εισαγωγή 90 σελίδων (!) όπου γίνεται μια ιστορική περιήγηση στο δίπολο Καλό-Κακό μέσα από τα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ένα τελικό επίμετρο με τίτλο «Η αντιστροφή του Κακού, από την Δαντική Κόλαση στον 21 αιώνα».

Ας επιστρέψουμε, όμως, στην εκδήλωση, που ξεκίνησε με τον Νίκο Βλαντή να μας εξηγεί την αρχική ιδέα του εγχειρήματος, τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε, καθώς τα 22 αμαρτήματα έπρεπε να περάσουν από τους ισάριθμους συγγραφείς για να διαλέξει ο καθένας το δικό του, ώστε να μοιραστεί τελικά η ‘‘τράπουλα’’ του Κακού και στο τέλος να προκύψει η ευχάριστη έκπληξη των ιστοριών. Με άνεση λόγου και χωρίς να λείπουν τα εκατέρωθεν πειράγματα, ο Βλαντής μας παρουσίασε τους συγγραφείς και τα θέματα που επέλεξαν, ενώ με γνωστική επάρκεια εξηγούσε όπου χρειαζόταν τις προβαλλόμενες γκραβούρες από το έργο του Δάντη με τα αντίστοιχα θέματα.

Ο επιμελητής Γιώργος Βαϊλάκης μας οικειοποίησε την δική του περιπέτεια με το Βιβλίο του Κακού. Πως κατάλαβε ότι δεν θα αρκούσε μια απλή εισαγωγή με αναφορά στα διηγήματα του τόμου, πως παρασύρθηκε και βυθίστηκε στην ‘‘φιλολογία’’ του Κακού, και πως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι από την εποχή του Δάντη πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Όπως επισήμανε χαρακτηριστικά "η ηθική κλίμακα από την εποχή του Αλιγκέρι και άρα η ιεράρχιση των αμαρτημάτων φαίνεται ν’ απέχει πολύ από την δική μας. Τότε η σπατάλη, η τοκογλυφία, και κυρίως η προδοσία, θεωρούνταν αμαρτήματα ασυγχώρητα, ενώ υπήρχε μια εκτενής εξοικείωση με την βιαιοπραγία και την σκληρότητα που σήμερα θεωρούνται απαράδεκτα''.

Στην συνέχεια ο λόγος δόθηκε στους συγγραφείς για να μιλήσουν για την δική τους πηγή έμπνευσης και τον κεντρικό κακό που διάλεξαν να ιστορήσουν. Η πρόκληση να ‘‘εκσυγχρονίσουν’’ την Δαντική Κόλαση και να ανανεώσουν τον μύθο του Κακού ήταν μεγάλη, αλλά, όπως διαπιστώσαμε, δεν έλειπαν καθόλου τα σύγχρονα παραδείγματα. Οι αρνητικοί ήρωες αντλήθηκαν κυρίως από πραγματικούς χαρακτήρες, αληθινά περιστατικά και ιστορικά συμβάντα, κάνοντας ακόμη πιο κοντινή την φρίκη του Κακού, καθώς οι ιστορίες τους μεταπλάσθηκαν δημιουργικά από τους συγγραφείς. Έτσι, ο Χρήστος Χρυσόπουλος μας μίλησε για τον κατά συρροή δολοφόνο κι αυτόχειρα Σούνγκ-Χι, ο Νίκος Κουνενής μας παρουσίασε τον βλάστημο Ροΐδη ενώπιον του Διαβόλου, ο Δημήτρης Σωτάκης μας μίλησε για την διαβολική φύση ενός ιερωμένου-μαστροπού, ο Γιώργος Γλυκοφρύδης έφερε τον Χάνιμπαλ Λέκτερ για μια τελευταία περιπέτεια στην Αθήνα ενώ η Ελένη Γκίκα μας εξομολογήθηκε ότι υποκύπτει συχνά στο αμάρτημα της σπατάλης που κλήθηκε να αφηγηθεί, για να αναφερθούμε μόνο σε μερικούς. Γενικά, οι συγγραφείς που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση κι αναγνωρίσαμε ανάμεσα στο πλήθος (συνολικά οι παρευρισκόμενοι, που γέμισαν τον χώρο του Dasein, πρέπει να ήταν γύρω στα 60 άτομα) ήταν πάρα πολλοί, ενώ κάποιοι έλειπαν λόγω υποχρεώσεων στο εξωτερικό.

Τέλος, ας μην ξεχάσουμε εδώ να αναφέρουμε ότι προς το τέλος των παρουσιάσεων ο Νίκος Βλαντής έδωσε τον λόγο και στον ‘‘δικό μας’’ πρόεδρο της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Σταμάτη Μαμούτο, ο οποίος μίλησε για το Κακό της ρομαντικής κοσμοθέασης, για την βυρωνική πρόσληψη του κακού, και το κακό στην ιστορία, στο φανταστικό και στην καθημερινή ζωή.

Με όχημα την συγγραφική φαντασία, μέσα από τις φιλοσοφικές και φιλολογικές διαδρομές προσέγγισης του Κακού, η βραδιά στο Dasein κύλισε γεμάτη απαγορευμένους καρπούς και σαγηνευτικά δηλητήρια. Ήταν μία από εκείνες τις εκδηλώσεις που τιμούν τον χώρο της λογοτεχνίας μας, που παρουσιάζουν νέες ελπιδοφόρες δημιουργίες, και δίνουν το έναυσμα για περισσότερες ζυμώσεις κι εμπνεύσεις…

Δημήτρης Αργασταράς, ε. μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

2009-05-27T23:54:00.000-07:00

- Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. και το ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ στον Ιανό:
Μια βραδιά για τον William Morris -
Τετάρτη 6 Μαίου, αίθουσα εκδηλώσεων Ιανός

Πηγαίνοντας την Τετάρτη το βράδυ στην εκδήλωση για τον William Morris, μια εκδήλωση που έφερε τον φιλόδοξο υπότιτλο ‘‘Από τον Ύστερο Ρομαντισμό στην Φανταστική Λογοτεχνία’’, στον χώρο εκδηλώσεων του Ιανού, αισθανόμουν μια μικρή αγωνία για το τί θα συναντούσα. Αισθανόμουν πως αυτήν την φορά επρόκειτο για μια διαφορετική εκδήλωση από αυτές που έχουμε συνηθίσει να γίνονται από την - δυστυχώς ακόμη μικρή – κοινότητα της φανταστικής λογοτεχνίας της Αθήνας. Αυτήν την φορά η εκδήλωση δεν θα γινόταν σε κάποιο βιβλιοπωλείο ή σε κάποιο κομιξάδικο με την δική του εξειδικευμένη πελατεία. Αυτήν την φορά δεν θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε επακριβώς την σύνθεση του ακροατηρίου, μέχρι και του ενός τελευταίου από το κοινό, όπως γινόταν συνήθως σε παλαιότερες, πιο κλειστές εκδηλώσεις του χώρου. Νωρίτερα είχα δεχθεί το τηλεφώνημα του Σταμάτη, που μου είχε μεταδώσει και την δική του μικρή αγωνία, και ήμουν σίγουρος πως και τα υπόλοιπα παιδιά της φοιτητικής λέσχης φανταστικής λογοτεχνίας είχαν την ίδια δημιουργική ανησυχία για την εκδήλωση που είχαν αναλάβει.

Ανεβαίνοντας όμως τα υποφωτισμένα σκαλοπάτια και μπαίνοντας στην ατμοσφαιρική αίθουσα του Ιανού, τα συναισθήματά μου άλλαξαν. Όμορφη, ζεστή ατμόσφαιρα, απρόσμενα πολύς κόσμος, και γνώριμα πρόσωπα που χαμογελούσαν και συζητούσαν μεταξύ τους. Η συνάντησή μου μάλιστα με αρκετούς φίλους από τα παλιά (από την όμορφη παρέα του Unicorn-Project), με χαροποίησε ακόμη περισσότερο και μου έδωσε περισσότερη σιγουριά για το αποτέλεσμα. Ο αξιότιμος συγγραφέας Νίκος Βλαντής και οι φίλοι της λέσχης Γιώργος Χατζηκυριάκος και Σταμάτης Μαμούτος φυσικά κι είχαν προετοιμαστεί όσο καλύτερα μπορούσαν και ήταν έτοιμοι να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για χάρη του κοινού. Τα φώτα στην αίθουσα χαμήλωσαν…

Πρώτος τον λόγο πήρε ο Νίκος Βλαντής, ο οποίος, προλογίζοντας την βραδιά, μίλησε για το σταθερό και πολύχρονο ενδιαφέρον του για την λογοτεχνία του Φανταστικού («άραγε υπάρχει και κάποια λογοτεχνία που δεν είναι φανταστική;»), και πιο συγκεκριμένα για τον William Morris και για την εκδοτική περιπέτεια του έργου του. Στην συνέχεια ο κ. Βλαντής αναφέρθηκε στην γνωριμία του με την Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. και στην χαρά του όταν διαπίστωσε τα κοινά θεωρητικά ενδιαφέροντα καθώς και τον κοινό ενθουσιασμό που χαρακτήριζε εκείνον και τα παιδιά της λέσχης.

Ακολούθησε ο Σταμάτης Μαμούτος, που μας έβαλε πιο βαθιά στο θέμα της εκδήλωσης. Ο πρόεδρος της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. αναφέρθηκε στις γενικότερες δραστηριότητες της λέσχης, στην εποπτική της προσέγγιση πάνω στο πεδίο της λογοτεχνίας του φανταστικού, στον ρόλο που έπαιξε η ρομαντική κοσμοαντίληψη για την αναγέννηση της φανταστικής λογοτεχνίας κόντρα στις ορθολογικές και ρεαλιστικές δομές του Διαφωτισμού κατά τον 18ο αιώνα, στον ρόλο του Ρομαντισμού να μεταθέσει τον ενεργό πυρήνα της ανθρώπινης υπόστασης από την ψυχρή μηχανικότητα της λογικής στην φλογερή ορμή της φαντασίας, στον ρόλο της Προραφαηλίτικης Αδελφότητας που συνέχισε να εκφράζει το ρομαντικό πνεύμα κατά την ύστερη εποχή, και τελικά στο τί σηματοδοτούσε ο ερχομός του William Morris το 1856 για την Αδελφότητα και για την λογοτεχνία του φανταστικού (όπως πάντα ο λόγος του Σταμάτη ήταν ένας πληροφοριακός χείμαρρος, φιλοσοφικής και θεωρητικής τεκμηρίωσης των απόψεων και των επιχειρημάτων, που δεν θα μπορούσε κανείς να τον παρακολουθήσει παρά απόλυτα καθηλωμένος).

Ο τρίτος εκ των ομιλητών, ο Γιώργος Χατζηκυριάκος, ανέλαβε να μας μεταφέρει πιο κοντά στους κόσμους που δημιούργησε ο William Morris μέσα στα βιβλία του και στην μεγάλη επιρροή που άσκησε στους μετέπειτα συγγραφείς του είδους, οι οποίοι ουσιαστικά ακολούθησαν τα χνάρια του για να στήσουν τις δικές τους δημιουργίες. Πραγματικά δεν είναι ευρέως γνωστό πως το έργο των Τόλκιν, Λιούις, Ντάνσανι και Φρανκ Μπάουμ, δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα αν δεν υπήρχε πρώτα το έργο του Morris. Δυστυχώς δεν διαθέτω το εύρος των γνώσεων του Γιώργου στην λογοτεχνία της επικής φαντασίας κι έτσι δεν μπορώ να σας μεταφέρω όλα εκείνα τα ονόματα που ανέφερε και τις συγκεκριμένες σκηνές που περιέγραψε μέσα από τα βιβλία, εξειδικευμένες λεπτομέρειες που περιλάμβαναν νάνους και ιππότες, ηρωικές μάχες κι άρματα, φανταστικά τέρατα και σκοτεινές δυνάμεις, αποδεικνύοντας πως πολλά από αυτά που σήμερα χαρακτηρίζουν το Epic Fantasy βγήκαν μέσα από την δημιουργική πένα του Morris.

Στο τέλος ακολούθησε διάλογος με το κοινό, διάρκειας κοντά μίας ώρας, όπου οι τρεις ομιλητές κλήθηκαν να απαντήσουν σε πληθώρα ερωτήσεων. Άλλο που δεν ήθελαν άλλωστε, αφού έδειξαν πως το ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα το εύρος των γνώσεών τους και την βαθιά τους κατανόηση για το συνολικό φαινόμενο της φανταστικής λογοτεχνίας. Νομίζω πως θα μπορούσαμε δικαιολογημένα να πούμε πως κατάφεραν να εκπροσωπήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ελληνική κοινότητα του φανταστικού μπροστά σε ένα κοινό ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων από γνωστά λογοτεχνικά ένθετα εφημερίδων και διαφόρων sites εκδηλώσεων και, κυρίως, των αγνών φίλων του φανταστικού που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση.

Αναμφισβήτητα η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με επιτυχία, και στο τέλος όλα τα μέλη της λέσχης δέχθηκαν μαζικά συγχαρητήρια από τον κόσμο, ενώ πολλοί φίλοι εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους να γίνουν μέλη –και πολλοί έγιναν ήδη- της λέσχης. Προτάσεις για μελλοντικές συνεργασίες από φορείς του βιβλίου και του τύπου διατυπώθηκαν, και φυσικά δόθηκαν υποσχέσεις για ανάλογες εκδηλώσεις και στο μέλλον.

Φεύγοντας λοιπον το βράδυ της Τετάρτης από τον φιλόξενο χώρο του Ιανού, ήμουν χαρούμενος γιατί το όλο εγχείρημα κατά γενική ομολογία δικαιώθηκε. Nομίζω πως κάτι καινούριο έγινε στην πόλη εκείνο το βράδυ, κάτι που νομίζω πως σηματοδοτεί μόνο την αρχή των γόνιμων και δημιουργικών εξελίξεων που έρχονται για τον χώρο της Φανταστικής Λογοτεχνίας στην Ελλάδα. Ας ελπίσουμε να είναι κι αρκετοί εκείνοι που ενδιαφέρονται για αυτό το ταξίδι...

Δημήτρης Αργασταράς, επίτιμο μέλος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.

- επισκεφτείτε τις εκδόσεις ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΥΤΙ, απ' όπου κυκλοφορούν τα βιβλία του W. Morris στα ελληνικά.

2009-04-15T23:22:00.000-07:00

- Εκδήλωση για τον Λάβκραφτ

''Εναντίον του Κόσμου, Εναντίον της Ζωής'' -

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009, αίθουσα ΕΣΗΕΑ

Όσοι φίλοι της φανταστικής λογοτεχνίας είχαν την τύχη να παραβρεθούν στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Μάκης Πανώριος, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, την Παρασκευή που μας πέρασε, είναι σίγουρα σε θέση να αντιληφθούν ότι το χάσμα της ποιοτικής διαφοράς, το οποίο χωρίζει ορισμένους ανθρώπους και φορείς του ελληνικού φανταστικού από κάποιους άλλους, είναι τεράστιο. Ως μέλος της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, αλλά και πριν την ίδρυσή της, έχω παραβρεθεί σε πολλές εκδηλώσεις που αφορούσαν το φανταστικό. Στις περισσότερες από αυτές αντιμετώπισα την ίδια περίπου κατάσταση. Λίγος κόσμος, κοινότυπες ομιλίες και το χειρότερο απ’ όλα, κακή οργάνωση εκ μέρους του φορέα που είχε αναλάβει να φέρει σε πέρας το όλο εγχείρημα. Τα μόνα στοιχεία που προκαλούσαν ενδιαφέρον και έδιναν κάποιες ελπίδες για το μέλλον ήταν το νεαρό κοινό των ακροατών και το πάθος που διέκρινε τις, έστω και ερασιτεχνικές προσπάθειες, ορισμένων ομιλητών και οργανωτών.

Στην εκδήλωση της Παρασκευής τίποτε απ’ όλα αυτά δεν υπήρχε. Η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ ήταν κατάμεστη (κάποια στιγμή μέτρησα γύρω στα εκατόν είκοσι άτομα) οι ομιλίες σύντομες, εύστοχες και ενημερωτικές, ενώ και η τεχνική υποστήριξη ήταν σχετικά ικανοποιητική. Χωρίς υπερβολή, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η οργάνωση ήταν κυριολεκτικά άριστη. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Ωστόσο, εκείνο που θα πρέπει να τονιστεί ιδιαιτέρως, είναι η προσεκτική δουλειά που είχε γίνει πάνω στα θέματα, στο ύφος και στη δομή των ομιλιών. Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς ήταν η παρουσίαση μιας τόσο συνεκτικής ενότητας απόψεων και πληροφοριών, ώστε στο τέλος ο ακροατής είχε την εντύπωση ότι αυτό που άκουσε ήταν μια ενιαία ομιλία και όχι τέσσερις παράλληλοι μονόλογοι.

Πρώτος τον λόγο πήρε ο Μάκης Πανώριος για να παρουσιάσει τη ζωή και το έργο του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, ενώ ακολούθησε ο Θόδωρος Γρηγοριάδης. Ο Γρηγοριάδης αρχικά αναφέρθηκε στο συνολικό έργο του Ουελμπέκ και στο τέλος εστίασε στο «Εναντίον του κόσμου, εναντίον της ζωής». Οι ομιλίες και των δύο ήταν εξαιρετικές. Ο θυελλώδης ψυχισμός του Πανώριου απελευθέρωσε συγκινησιακές δυνάμεις που διαπέρασαν τον λόγο του και διαχύθηκαν στο ακροατήριο, δημιουργώντας στην αίθουσα μια ατμόσφαιρα ιδιαιτέρως έντονη, σχεδόν ηλεκτρισμένη. Στα πλαίσια της ατμόσφαιρας αυτής οι αισθήσεις του ακροατηρίου παρέμεναν τεταμένες, ακολουθώντας τον ομιλητή και διεισδύοντας μαζί του στα ομιχλώδη, τρομακτικά, αλλά και ενίοτε γαλήνια, βάθη του λαβκραφτικού βασιλείου. Ήταν ένα νοητικό και συναισθηματικό αγκάλιασμα του εξωλογικού κόσμου που μας αποκάλυψε ο Λάβκραφτ…μια πορεία μύησης, που οδήγησε στην ολοκάθαρη κατανόηση των φανταστικών του φαινομένων. Από την άλλη, ο Γρηγοριάδης με νηφάλιο ύφος και μεστή έκφραση, ενημέρωσε το κοινό για το έργο του Ουελμπέκ και αναφέρθηκε στο γενικότερο υπόβαθρο της σκέψης του Γάλλου συγγραφέα. Με θαρραλέο και ουσιαστικό τρόπο ταξίδεψε στο ιδεολογικό σύμπαν, τόσο του Ουελμπέκ όσο και του Λάβκραφτ, μη διστάζοντας να αναφερθεί στις εθνικιστικές και συντηρητικές τους απόψεις, προκειμένου να παρουσιάσει στο κοινό μια ολοκληρωμένη εικόνα των προσωπικοτήτων τους.

Ακολούθησε ο Δημήτρης Βανέλλης ο οποίος, χρησιμοποιώντας τον τεχνικό εξοπλισμό της αίθουσας, μας ενημέρωσε για την μεταφορά των έργων του Λάβκραφτ στις εικονογραφημένες νουβέλες. Τέλος, ο Δημήτρης Παναγιωτάτος, ένας άνθρωπος με μακρόχρονη και πραγματικά αξιόλογη δραστηριοποίηση στον χώρο του φανταστικού και του κινηματογράφου, μίλησε για την μεταφορά έργων του Λάβκραφτ στον κινηματογράφο. Έπειτα προβλήθηκε η κινηματογραφική απόδοση του έργου «Η μουσική του Έριχ Ζαν» και μετά το τέλος της, η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με έναν σύντομο αποχαιρετισμό του Μάκη Πανώριου.

Η επιτυχία της όλης προσπάθειας είναι αδιαμφισβήτητη. Ακόμη και αν στην αίθουσα βρίσκονταν ορισμένοι αναγνώστες που μέχρι την Παρασκευή δεν είχαν διαβάσει έργα του Λάβκραφτ ή του Ουελμπέκ, μετά από αυτή την παρουσίαση είναι βέβαιο ότι και οι δυο λογοτέχνες, θα βρίσκονται πλέον πολύ υψηλότερα στις προτεραιότητές τους.

Το μοναδικό στοιχείο που πρέπει να γεννήσει προβληματισμούς είναι η σύνθεση του ακροατηρίου. Όπως είναι γνωστό το «Εναντίον του κόσμου, εναντίον της ζωής» έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Εστία». Η «Εστία», ως ιστορικός εκδοτικός οίκος, έχει ένα δικό της αναγνωστικό κοινό, το οποίο δεν συνδέεται αισθητικά με τον χώρο της λογοτεχνίας του φανταστικού. Όσοι διαθέτουν μια σχετική γνώση του ελληνικού λογοτεχνικού κόσμου της σημερινής εποχής, θα μπορούσαν την Παρασκευή να αντιληφθούν ότι την πλειονότητα του κόσμου που παρακολουθούσε την εκδήλωση αποτελούσαν οι αναγνώστες της «Εστίας». Όπως θα μπορούσαν επίσης να καταλάβουν ότι πολλοί από τους παρευρισκόμενους ήταν αναγνώστες και θαυμαστές του Μάκη Πανώριου, όχι της φανταστικής λογοτεχνίας στο σύνολό της.

Απ’ ότι κατάφερα να διακρίνω, οι αναγνώστες του φανταστικού που παραβρεθήκαμε στην εκδήλωση ήμασταν, τα οκτώ μέλη της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, οι δυο ιδιοκτήτες του εκδοτικού οίκου Ars Nocturna με τον συγγραφέα Περικλή Μποζινάκη και μια ακόμη κυρία, πέντε με έξι μεμονωμένοι νεαροί, γύρω στα δέκα άτομα της Α.ΛΕ.Φ και πιθανόν να υπήρχαν ορισμένοι ακόμη που διέφυγαν της προσοχής μου. Όπως και να έχει πάντως, οι αναγνώστες που προτιμάμε και υποστηρίζουμε την λογοτεχνία του φανταστικού, έναντι των άλλων λογοτεχνικών ρευμάτων, ήμασταν λιγότεροι σε μια εκδήλωση που έγινε από ανθρώπους δικούς μας για εμάς! Μάλιστα, η ενημέρωση για την εκδήλωση, τουλάχιστον στο πεδίου του διαδικτύου αλλά και όχι μόνο, ήταν επαρκής. Άρα, μια ενδεχόμενη δικαιολογία ότι το γεγονός δεν γνωστοποιήθηκε αρκετά θα ήταν αβάσιμη.

Δε νομίζω ότι χρειάζονται περαιτέρω αναλύσεις και εξηγήσεις για αυτό το φαινόμενο. Σίγουρα κάποιοι δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν πραγματικά να έρθουν. Μόνο από τη δική μας Λέσχη ξέρω ότι δέκα άτομα ήταν αδύνατο να παραβρεθούν λόγω άλλων υποχρεώσεων. Ωστόσο, όλοι μας γνωρίζουμε ότι η γενικότερη αποχή οφείλεται κυρίως στην άθλια αντίληψη που έχουν υιοθετήσει πολλοί αναγνώστες του ελληνικού φανταστικού, η οποία θέλει τις λέσχες και τις ομάδες του χώρου να μετατρέπονται σε αντιμαχόμενες φράξιες και τις ενημερωτικές εκδηλώσεις σε προεκλογικές συγκεντρώσεις!

Στον αντίποδα αυτών των εμετικών συμπεριφορών η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας απέδειξε για άλλη μια φορά ότι υπερασπίζεται την λογοτεχνία του φανταστικού χωρίς ιδιοτέλεια και ότι υποστηρίζει κάθε σοβαρή προσπάθεια, που έχει ως στόχο τη δημιουργία μιας ισχυρής ελληνικής κοινότητας του φανταστικού. Εναντίον του κόσμου της νεωτερικότητας… εναντίον της συμβιβασμένης και κούφιας ζωής… Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας αποτελεί ένα βασίλειο για τους πραγματιστές των Μύθων και τους επαναστάτες των Αξιών.

Σταμάτης Μαμούτος, πρόεδρος Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛO